Werkgevers worstelen geregeld met de uitbetaling van vakantiedagen na twee jaar ziekte (de 104 weken wachttijd) van werknemer. Dat kan flink in de papieren lopen, nog daargelaten dat het onrechtvaardig voelt als een werknemer twee jaar ziek is geweest en hij zijn loon niettemin ontvangt.
Ik zie in mijn praktijk dat dit vaker misgaat dan nodig is. Niet omdat werkgevers nalatig zijn, maar omdat er een aantal valkuilen in dit dossier is die men niet altijd ziet aankomen.
1. De proactieve stap die men over het hoofd ziet
Hoe zit dat nou? In november 2023 deed de Hoge Raad een belangrijke uitspraak. Een werknemer die geen re-integratieverplichting heeft tijdens ziekte, hoeft in beginsel geen vakantiedagen op te nemen om op vakantie te gaan. Tot zover is er niks aan de hand, aldus de Hoge Raad.
De werknemer die wél re-integratieverplichtingen heeft, zoals de meeste zieke werknemers, dient in beginsel verlofdagen op te nemen als hij met vakantie wil. Het vervelende voor de werkgever is dat dat niet per definitie betekent, dat die vakantiedagen dan ook afgeboekt kunnen worden van het saldo.
De werkgever moet, vóórdat hij vakantie van een zieke werknemer goedkeurt, uitdrukkelijk aan de werknemer vragen of hij akkoord is met afboeking van de vakantiedagen. Wie dat nalaat, loopt grote kans dat hij die verlofdagen bij de eindafrekening gewoon moet uitbetalen.
2. De informatieplicht van werkgever
Wettelijke vakantiedagen vervallen op 1 juli van het jaar ná het jaar van opbouw. Maar die vervaltermijn geldt niet als de werknemer redelijkerwijs niet in staat was om ze op te nemen. Een saldo dat u dacht kwijt te zijn, staat dan toch nog open. Werkgevers die ervan uitgaan dat het saldo is vervallen worden bij de eindafrekening toch met een vordering uitbetaling verlofdagen geconfronteerd.
De werkgever is verplicht om werknemers tijdig en nauwkeurig te informeren over hun verlofsaldo en de vervaldata. Doet hij dat niet, dan is de kans groot dat verlofdagen niet vervallen.
Onlangs werd een werkgever veroordeeld tot uitbetaling van 68 openstaande vakantiedagen, verhoogd met 50% wettelijke verhoging. De reden: uit niets bleek dat de werknemer op tijd was geïnformeerd over zijn saldo. Een eenvoudig jaarlijks bericht aan langdurig zieke werknemers, zelfs een e-mail, had dit kunnen voorkomen.
3. Het slapend dienstverband: de rekening kan oplopen
Sommige werkgevers kiezen er na 104 weken wachtttijd/arbeidsongeschiktheid voor om het dienstverband niet te beëindigen. De loondoorbetaling stopt, de werknemer ontvangt een WIA-uitkering, en de werkgever houdt het dienstverband slapend. Waar werkgevers zich te weinig van bewust zijn is dat de opbouw van vakantiedagen in die periode kan doorlopen.
Werkgevers die in goed vertrouwen afwachten, worden bij de eindafrekening geconfronteerd met een rekening inzake uitbetaling vakantiedagen die ze niet hadden verwacht.
Rechtbank Gelderland oordeelde in augustus 2025 dat een werknemer ook ná de loondoorbetalingsperiode vakantiedagen blijft opbouwen. Rechtbank Rotterdam trok in februari 2026 een andere conclusie in een vergelijkbare zaak.
De rechtspraak is nog niet uitgekristalliseerd maar de onzekerheid blijft. Wie het dienstverband slapend houdt, loopt het risico dat bij de eindafrekening niet alleen de transitievergoeding moet worden betaald, maar loopt ook de kans een (omvangrijk) saldo opgebouwde vakantiedagen te moeten betalen.
Beëindig het dienstverband zo snel mogelijk nal afloop van de op de 104 weken termijn. Dat beperkt zowel de transitievergoeding als het vakantiedagensaldo en daarmee de hoogte eindafrekening.